PIELGRZYMI NADZIEI
Drodzy Zelatorzy Żywego Różańca,
Dziękujemy Bogu za dar nowego papieża, Ojca Świętego
Leona XIV. Przewodzi on teraz całemu Kościołowi.
Umacnia nas w wierze i prowadzi po drogach nadziei. W
swej pierwszej audiencji generalnej, przeżytej 21 maja, po-
wiedział: „Podejmuję cykl katechez jubileuszowych na te-
mat «Jezus Chrystus naszą nadzieją», rozpoczęty przez Papieża Franciszka.
Kontynuujmy dzisiaj rozważanie przypowieści Jezusa, które pomagają nam
odnaleźć nadzieję, ponieważ pokazują, jak Bóg działa w dziejach. Dzisiaj
chciałbym zatrzymać się nad pewną szczególną przypowieścią, ponieważ
jest ona swego rodzaju wprowadzeniem do wszystkich przypowieści. Mam
na myśli przypowieść o siewcy (por. Mt 13,1-17) […].
Każde słowo Ewangelii jest bowiem jak ziarno zasiane w ziemi naszego
życia. Jezus wielokrotnie używa obrazu ziarna, ale w różnych znaczeniach.
W 13. rozdziale Ewangelii według św. Mateusza przypowieść o siewcy
otwiera serię innych, krótkich przypowieści, z których niektóre mówią wła-
śnie o tym, co dzieje się w ziemi: o ziarnie i chwastach, o ziarnku gorczycy,
o skarbie ukrytym w roli. Czym zatem jest ta ziemia? To nasze serce, ale
także świat, wspólnota, Kościół. Słowo Boże bowiem, ożywia i porusza
każdą rzeczywistość […].
Bóg sieje ziarno swojego słowa na wszystkich rodzajach gleby, to znaczy
w każdą sytuację naszego życia: czasami jesteśmy bardziej powierzchowni
i rozproszeni, czasami dajemy się ponieść entuzjazmowi, czasami jesteśmy
przytłoczeni troskami życia, ale są też chwile, kiedy jesteśmy dysponowani
i gościnni. Bóg jest ufny i ma nadzieję, że prędzej czy później ziarno wy-
kiełkuje. Tak właśnie nas miłuje: nie czeka, aż staniemy się najlepszą glebą,
zawsze hojnie daje nam swoje słowo. Może widząc, że On nam ufa, zrodzi
się w nas pragnienie bycia lepszą glebą. To jest nadzieja, oparta na skale
hojności i miłosierdzia Boga”.
Ks. Stanisław Szczepaniec